Dag 5: Golden – Icefield Center
9 mei
Opstaan met heldere hemel en een vriendelijk zonnetje. We verlaten de campground omstreeks 7.30 u en trekken meteen door naar het YOHO N.P. Na het aankopen van een parkpas (18 C$) in het Visitor Center keren we iets terug voor een bezoek aan Emerald Lake. We besluiten een trektocht te doen van ca. 11,5 km, rondom het meer met een omweg naar het Emerald Bassin. Er ligt nog zeer veel sneeuw op de trails wat de wandeling niet gemakkelijk maakt. Het gaat bovendien aardig bergopwaarts. Het eindpunt is een soort amfitheater omringd door enorme bergmassieven. Het “amfitheater” is eigenlijk het resultaat van een flinke lawine (vlakke ruimte met omvergegooide bomen).
Alle andere trails in Yoho zijn gesloten wegens sneeuwoverlast en lawinegevaar. Hetzelfde geldt voor veel campings en bezienswaardigheden.
Na Yoho komt BANFF aan de beurt waar we uiteraard zoals vele anderen het Lake Louise willen bezoeken. Voor de eerste keer zie ik het meer in bevroren toestand, wat in zekere zin wel spijtig is omdat je zo uiteraard niet kunt genieten van de spectaculaire weerspiegelingen in het groene water. Wat wèl spectaculair is, is de lawine aan de overzijde van het meer waar we getuige van zijn. Het bulderend geluid trekt meteen mijn aandacht en ik heb gelukkig mijn camera in de aanslag om het beeld te vereeuwigen.
Verder is Lake Louise eerder een mondain oord. Gezien de sneeuwoverlast en het lawinegevaar heeft het geen zin om een trektocht rond het meer te gaan forceren.
We concentreren ons dan maar op de Icefield Parkway van Lake Louise naar Jasper. Dit is één van de meest spectaculaire highways in de wereld. Voor de eerste keer wordt onze parkpas gecontroleerd.
Het hoogste punt is de Bow Pass, waar we trouwens snel een bezoek brengen aan Peyto Lake, ook helemaal dichtgevroren, maar daarom niet minder adembenemend. De meeste prentkaarten tonen Peyto Lake in zijn volle groene glorie, maar een met een laag sneeuw en ijs bedekt meer heeft zeker ook zijn charmes.
De weg van de parking naar het meer is een avontuur op zich aangezien we ons bijna een half uur door een dik pak sneeuw moeten ploeteren, waarbij we af en toe tot aan onze knieën wegzakken.
De Icefield Parkway is onmogelijk in woorden te beschrijven. Achter elke bocht wil je weer stoppen voor het nemen van een reeks foto’s van de adembenemende massieven.
Het “nadeel” hiervan is dat we veel tijd verliezen en ons vooropgesteld doel wellicht niet gaan bereiken (Red Pass Junction net voorbij Jasper). We stoppen rond 1900u aan het Icefield Center, net voorbij de overgang van het Banff naar het Jasper N.P., vlak tegenover de fameuze Columbia Icefield. Het is geen enkel probleem om onze RV te parkeren op de enorme parking. Het zicht is fenomenaal, de lucht is wolkenloos en levert een zeer mooi contrast op met de witte gletsjer. We eten in onze camper met het meest adembenemende uitzicht tot nu toe. Het is opvallend dat het véél langer licht blijft. Rond 2200u is het nog steeds niet donker.
Dit was een dag vol superlatieven.
