“Het eindpunt kan nooit zo interessant zijn als de weg ernaartoe” (Zen)
5/5/2006 tot 28/5/2006
De check-in bij Delta Airlines verloopt vlotter dan verwacht. De controle is grondiger dan gewoonlijk maar valt toch nog goed mee. Het vliegtuig behoort evenwel tot de derde leeftijd. De service aan boord is niet slecht maar haalt mijns inziens toch niet het niveau van de grotere maatschappijen.
Na ongeveer 9,5 uur vliegen moeten we overstappen in Atlanta. De Immigratie is eenvoudig maar er worden veel vragen gesteld over onze bedoelingen. Er wordt een digitale foto en vingerafdruk (linker- en rechterwijsvinger) genomen. Bagage moet vervolgens opgehaald worden om deze persoonlijk eerst bij de douane aan te bieden. Het volstaat het ingevulde papiertje af te geven. Er volgt geen enkele controle verder. Na de douaneformaliteit wordt de bagage doorgestuurd naar Seattle.
Na het ontbijt gaan we Seattle verkennen bij daglicht (wandeling langs de prachtige baai, shopping streets, The Needle, enz…). Het hotel regelt voor ons een town car naar Everett (45$).
Ophalen RV bij Cruise America in Everett. De ontvangst is zeer vriendelijk en prettig en staat toch in contrast met een aantal negatieve beoordelingen in reisverslagen. De afdeling in Everett blijkt zowat de n° 1 te zijn (85 campers aanwezig).
De check-in neemt ongeveer een uur in beslag (mondelinge uitleg, overlopen en ondertekenen contracten, bekijken video, rondleiding camper). De camper zelf heeft ca. 45.000 miles op te teller en is in zeer goede staat. Het ding laat zich enorm goed besturen.
Het heeft de ganse nacht geregend en ook de ochtend belooft weinig goeds. Op de weg naar Hope passeren we de “Bridal Veil Falls”, een waterval van ca. 64m hoog, gelegen in een woud dat me doet denken aan het regenwoud van Borneo. Het woud is gekend om zijn extreme luchtvochtigheid en de bomen zijn er intens begroeid met zeldzame mossen. Het is een geslaagde eerste (natte) uitstap.
Opklaringen dienen zich aan in de namiddag op de weg naar Hope, een rustig stadje langs de Gold Rush Trail.
Zeer koude nacht!
Omdat de vooraf berekende route (pal noordwaarts naar Prince George) ons langs niet erg interessante wegen zou leiden, nemen we de beslissing om via Princeton oostwaarts naar Golden te rijden om zo de Revelstoke, Glacier, Yoho, Banff en Jasper Nationale Parken te kunnen meepikken. Het is een “omweg” van ongeveer 550 km, maar het zou de saaie voorziene route voor een groot stuk moeten doen vergeten.
Onderweg begint het aardig te sneeuwen en krijgen we winterse toestanden. Het weer is zeer wispelturig. Vanaf de middag worden we op zeer mooie opklaringen en prachtige uitzichten getrakteerd.
Opstaan met heldere hemel en een vriendelijk zonnetje. We verlaten de campground omstreeks 7.30 u en trekken meteen door naar het YOHO N.P. Na het aankopen van een parkpas (18 C$) in het Visitor Center keren we iets terug voor een bezoek aan Emerald Lake. We besluiten een trektocht te doen van ca. 11,5 km, rondom het meer met een omweg naar het Emerald Bassin. Er ligt nog zeer veel sneeuw op de trails wat de wandeling niet gemakkelijk maakt. Het gaat bovendien aardig bergopwaarts. Het eindpunt is een soort amfitheater omringd door enorme bergmassieven. Het “amfitheater” is eigenlijk het resultaat van een flinke lawine (vlakke ruimte met omvergegooide bomen).
Alle andere trails in Yoho zijn gesloten wegens sneeuwoverlast en lawinegevaar. Hetzelfde geldt voor veel campings en bezienswaardigheden.
Tijdens de nacht heeft het flink gevroren. De camper is bedekt met een laagje ijs en we maken ons zorgen voor de systemen die op water werken. Bij Cruise America vonden ze het immers niet nodig om schikkingen te treffen tegen vorst. In deze tijd van het jaar zou het immers niet voorkomen.
Het is enorm koud deze ochtend. De verwarming is afgeslagen rond 04.00 u, vermoedelijk door een combinatie van een te laag batterijniveau en de koude. Het uit- en weer aanzetten van de schakelaar langs de buitenkant van de camper doet het ding weer draaien.
Na een snel ontbijt vertrekken we richting JASPER. Onderweg blijken veel bezienswaardigheden gesloten, zo ook de weg naar Edith Clavell. We maken dan maar een omwegje naar de Athabasca Falls, niet mis om eens een keertje te bezoeken maar toeristisch zwaar uitgebuit, met een onvermijdbare stroom lawaaierige Japanners die we er dan maar moeten bijnemen.
Vertrek richting Cassiar omstreeks 0700u. Het landschap verandert aanzienlijk. De Yellowhead Highway voorbij Prince George wordt voornamelijk gedomineerd door enorme weiden met vee en bescheiden nederzettingen van boeren. Het is een lange weg maar vervelen doet hij niet echt.
In Smithers maken we een omweg in de richting van Babine Lake (ca. 50 km van de hoofdweg af) maar al gauw verandert de weg in gravel van een niet al te beste soort, maar het loont vermits een nieuwsgierige moose ons pad kruist.
Na amper 20 km besluiten we toch maar terug te keren naar Smithers. Daar nuttigen we een middagmaal in een steak house.
Na Smithers komt Hazelton aan de beurt. Het valt op dat de bevolking in deze regio hoofdzakelijk uit indianen bestaat. Een omweg naar de “Historic town of Hazelton” is niet bepaald de moeite waard. Een paar oude gebouwen op een rijtje waarvoor men ook nog eens entreegeld vraagt. We hebben het links laten liggen en concentreerden onze aandacht op de prachtige canyon.
Mijn albums bevatten voornamelijk foto's van mijn favoriete bestemmingen overal ter wereld.
De foto's op deze website zijn eigendom van Dirk Deckx. Ze mogen niet overgenomen en gebruikt worden zonder schriftelijke toestemming van de auteur.
Wens je één of meerdere foto's toch te gebruiken neem dan even contact op. Doorgaans is dit geen probleem.