Rolwaling en Khumbu trekking

21-daagse, zeer zware en uitputtende trekking met mogelijk risico’s (bv. hoogteziekte,…), verblijf in tenten in verlaten, toerismeloos gebied (uitgezonderd Khumbu vallei) met ontelbare adembenemende landschappen.

Periode :

11/10/1994 tot 11/11/1994

Reisweg :

• ROLWALING VALLEI : Kathmandu, Barabise, Simigaon, Beding, Na, Trashi Labsta
• KHUMBU VALLEI : Trashi Labsta, Thengpo, Tengpoche, Namche-Bazaar, Syangboche, Kathmandu (Helicopter)

Vlucht :

Brussel/Parijs/Delhi/Kathmandu en terug met AIR INDIA.

Trekking :

• 21 dagen per tent met gids, keukenploeg en dragers (trekking permit noodzakelijk)
• Beklimming PARCHAMO PEAK (6.175m) is mogelijk mits aanvraag bijkomende climbing permit (uiteindelijk zal de weersgesteldheid bepalen wat mogelijk is en wat niet)
• Terug naar Kathmandu per helicopter vanuit Syangboche.
• De gehele trekking werd georganiseerd door Asian Trekking en kostte ons in die tijd 1.470$, alles incl.

Het vertrek met Sabena van Brussel naar Parijs verloopt vlot. De problemen zouden echter niet lang meer op zich laten wachten.

De Jumbo van Air India staat reeds te wachten en het kan voor ons niet meer stuk. Nepal ligt voor onze voeten… tintelend buikje, bonzend hartje, het gekende gevoel wanneer je na een lang en irriterend jaar in Belgie weer eens de wijde wereld in kan.

De eerste moeilijkheden melden zich door de luidsprekers van het luchthavengebouw als onze namen worden afgeroepen voor identificatie van onze bagage die echter al lang is ingecheckt. Er wordt ons gevraagd mee te komen naar de kelder waar een bagagekarretje staat met daarop enkele rugzakken. Ik herken mijn rugzak maar die van Wim, mijn reisgezel, ontbreekt. Waar de rugzak is gebleven kan men ons niet vertellen. In Kathmandu zou men ons verderhelpen! We gaan aan boord zonder zekerheid omtrent de bagage en het daarin gepakte trekkingmateriaal en vertrekken met 30 minuten vertraging naar DELHI.

Het vliegtuig, een 747.300, blijkt oud en ongezellig. De toiletten zijn smerig en spoelen slecht door zodat de vloer al snel een natte bedoening wordt.

Alle alcoholische dranken moeten worden betaald…2 $.

15 oktober

Vanop het dak van het hotel zijn in de verte, tegen de azuurblauwe hemel, enkele witte Himalaya-toppen zichtbaar. We krijgen een mooi uitzicht op de stad en de vallei.
Vanuit Thamel wandelen we ongeveer een uurtje tot de bekende ‘Swayambunath’ tempel, een gigantisch bouwwerk met als aandachtstrekker de mysterieuze ogen van Buddha. De tempel ligt bovenop een heuvel en er moeten heel wat steile trappen worden beklommen om het doel te bereiken. Het uitzicht op de vallei en de witte pieken in de verte, ontnemen ons de weinige adem die we nog over hebben.

Na de tempel nemen we de stad zelf onder de loupe. Kathmandu is arm en vuil, de vuilnisbelten liggen open en bloot op straat. Ondanks dit alles heerst er toch een aangename sfeer, mede dankzij de talloze souvenirshops, restaurantjes en pubs. Vooral Thamel, Patan en Durbar Square zijn toffe plaatsjes om wat rond te keuvelen. Ik koop er een bescheiden handgeweven tapijt voor 80 $. Wim spendeert z’n centen vooral aan kledij en materiaal voor de op til zijnde trekking. De kans dat zijn rugzak tijdig wordt teruggevonden is erg klein geworden.
In Thamel zijn talloze gezellige restaurantjes gevestigd, maar één van de betere is ongetwijfeld ‘Helena’s', waar ze de beste gebakjes van het land verkopen. Voor sterke reisverhalen en contacten is dit ‘The place to be!’ Het eten is er goedkoop en bijzonder lekker maar je moet er op tijd bijzijn want de zaak zit snel barstensvol, vooral ‘s morgens en ‘s avonds.

Eenmaal terug in het hotel vernemen we dat een derde Belg, John, ons wil vergezellen op trekking. Meer onverwacht nieuws is dat een crew van maar liefst 19 personen is samengesteld (dragers, gidsen, keukenploeg). Het is de bedoeling om via de Rolwaling vallei de beruchte en gevaarlijke Trashi Labsta (5.755m) te overschrijden en van daaruit een klim te wagen naar de Parchamo Peak (6.175m). Eenmaal de zware pas over zouden we de prachtige Khumbu vallei bereiken. 

17 oktober

Wim begeeft zich naar de luchthaven om zich ervan te vergewissen of zijn bagage al is gearriveerd, je weet maar nooit. Ikzelf wandel met onze toekomstige gids naar een verhuurwinkeltje om extra materiaal te bekijken. Ik sta versteld hoeveel extraatjes we nog moeten meesleuren:

• stijgijzers
• speciale sneeuwlaarzen
• pikhouwelen
• ijsschroeven
• klimharnas

Blijkbaar zijn m’n dure sympatex bergschoenen onvoldoende voor de zware tocht. Nogmaals krijg ik te horen dat ‘Trashi Labsta’ vreselijk onbetrouwbaar is en dat de omgeving elk jaar van structuur verandert. Het gevaar voor landverschuivingen, steen- en ijsval doet de tocht als een spelletje russisch roulette lijken. Realiteit is dat reeds verschillende mensen het leven lieten op de top. Ik hoop maar dat die verhalen lichtjes overdreven worden voorgesteld, ondanks alles trekt de tocht me mateloos aan.

18 oktober

We vertrekken om 07.00 uur stipt met de bus naar BARABISE (830 m), ca 85 km van Kathmandu (1.300 m). De rit duurt ruim vijf uren. Samen met ons bevindt zich ook de voltallige crew in de bus, alsook het nodige materiaal. Er zijn 12 dragers, 1 sardar (leider), 1 chef-kok, 2 keukenhelpers en 1 bijkomende gids.

Het trajekt voert ons doorheen prachtige groene valleien langs de Sun Kosi rivier. De uiteindelijke voettocht begint in het dorpje Barabise waar al het materiaal in pakken wordt verdeeld en aan de afzonderlijke dragers toegewezen. Het doorsnee gewicht dat deze heren op hun rug dragen bedraagt zo’n 35 kg maar sommigen nemen het dubbele om zo het dubbele loon te ontvangen.

Vanaf hier nemen we voor 21 dagen afscheid van de drukke, lawaaierige wereld en het chaotische verkeer. Ons doel Khartali ligt op 1.597m hoogte, maar er moet eerst flink worden geklommen onder de hete middagzon. Mijn fysieke conditie was voor Belgische normen vrij goed, maar het wordt al snel duidelijk dat de zaken hier wel wat anders liggen. Mijn wandeltrainingen in onze Ardennen stellen hier weinig of niets voor, het is voortdurend klimmen zonder ook maar één horizontale meter. Het zal nog wel een tijdje duren voor onze lichamen en spieren zijn aangepast aan deze abnormale inspanningen. Al bij al zorgt de prachtige natuur voor het nodige optimisme.

John is in het bezit van een dure hoogtemeter ‘Eschenbag Alpin-El’, die voor heel wat nuttige gegevens zorgt, bv. het juiste aantal geklommen en gedaalde meters per dag, de exacte hoogte, wandeltijden en luchtdruk.

Alle gegevens afgelezen van de hoogtemeter staan in een kadertje onder elke dagbeschrijving samengevat.

Het dorpje bestaat uit een drietal houten hutjes en de kinderen komen nieuwsgierig een kijkje nemen. Het licht van de ondergaande zon creëert een bijzonder aangename sfeer. Samen met de zon zakt ook de temperatuur snel tot +12°C.

19 oktober

Minimum temperatuur vannacht : + 9.3°C

Om 6.00 uur worden we gewekt met een tas hete thee en een kom warm water. De slaapzak was lekker warm en comfortabel. We krijgen voldoende tijd om onze grote rugzak terug samen te pakken voor de dragers en een half uurtje later staat het ontbijt klaar. Na enkele tassen thee, een omeletje en toast zien we de dag rooskleurig tegemoet.

Omstreeks 7.30 uur begint de wandeling. Het ochtendschema ziet er elke dag ongeveer identiek uit.

De weg naar Dolangsa leidt doorheen prachtige valleien die ietwat Oostenrijks of Zwitsers aandoen. De Himalayatoppen zijn nog ver verwijderd en worden voorlopig aan het zicht onttrokken door de omliggende groene bergen. Onze sardar (gids en verantwoordelijke voor de trekking) heet Pasang Nuru en blijkt een bescheiden en eevoudig man. Hij is altijd wel te vinden voor een gesprek alhoewel zijn kennis van de engelse taal nogal gebrekkig is. Pasang is verantwoordelijk voor de dragers en de keukenploeg en staat tevens in voor de uitbetalingen en de aankoop van voedsel. Hij wordt bijgestaan door een tweede Sherpa, Kami, die ons slechts enkele dagen zal vergezellen. Het is de bedoeling dat Kami later zal worden afgelost door een klimsherpa die momenteel nog een andere groep begeleidt.

Rond 11.00 uur wordt halt gehouden voor het middagmaal, een picknick langs een kabbelend beekje. Er wordt ons een uurtje gelegenheid geboden om onze bleke huid wat kleur te laten krijgen in de zon.

20 oktober

21 oktober